Wat hebben Simone Weil en Hans Vijlbrief gemeen?
‘Vertrouwen is de lijm van de samenleving’. Zo begint Wouter van Noort , NRC journalist, in één van zijn laatste columns: Future Affairs. Vertrouwen is de basis van relaties, van het sociale contract, van het aanpakken van de grote gezamenlijke uitdagingen voor de toekomst. De piramide van Lencioni (2002) leert ons dat onderling vertrouwen de basis is voor samenwerking. Wanneer dit fundament wegvalt zal de organisatie, de samenleving, uiteenvallen en krijgt polarisatie de overhand.
Het vertrouwen is nu ver te zoeken. Van onze samenleving heeft nog maar 25% vertrouwen in de politiek. Niet verwonderlijk, “Den Haag” heeft het er wel naar gemaakt met talloze dwalingen en beloftes die niet nagekomen zijn (Groningen, Toeslagen, Jeugdzorg, etc.).
Echter, er zijn ook uitzonderingen. In Groningen wordt één Haagse politicus vertrouwd, en dat is Hans Vijlbrief. Onlangs stond in Trouw: “Staatssecretaris Hans Vrijbrief sloot de gaskraan, nadat hij had geleerd te luisteren”. En hij vertelt in dat artikel: “Door wat mensen me vertellen, moet ik na zo’n middag echt bijkomen.”
In een nutshell zien we hier de bouwstenen van vertrouwen. Het begint met echte aandacht en de ander serieus nemen. En je vervolgens in de ander verplaatsen door diep te luisteren. Zelf de pijn voelen. Daar de tijd voor nemen, stil zijn en wachten op wat nog komen gaat, zonder oordeel.
Simone Weil stelde al dat het mooiste geschenk dat je iemand kunt geven is: echte, volledige aandacht. De ontvanger voelt zich dan gekend. Weil wijst er ook op dat in het Frans aandacht, ‘attention’, nauw verwant is met het woord ‘attendre’, wachten. Rustig wachten op het antwoord en niet gaan invullen. Zo bouw je aan vertrouwen.
Een mooi voorbeeld is de stichting (Gelijk)waardig Herstel voor slachtoffers van de toeslagen affaire. Doel is dat mensen zich gehoord en gezien voelen en weer naar de toekomst durven en kunnen kijken als gelijkwaardig onderdeel van onze samenleving.
Aandacht en luisteren is daarbij het startpunt.
Hans Vijlbrief luistert echt en het raakt hem diep. Hij voelt de pijn. Dat wekt vertrouwen tot het aangaan van samenwerking. Het motiveert hem om te handelen, en tot het uiterste te gaan wat binnen zijn mogelijkheden ligt.
Hopelijk dringt het door in “Den Haag” dat mensen zoals Vijlbrief broodnodig zijn om de lijm van de samenleving – Vertrouwen – te versterken.
Onderdompeling in de natuur doet wat met ons. Je zintuigen warden scherper. Je gaat dieper luisteren en reflecteren. Elke keer weer, en dat laat je niet meer los.
“Den Haag “moet meer de natuur in, in plaats van bakkeleien in kamertjes . Zou een Nature Quest of Wildernis Trail wat zijn?
#leadersintothewild
#lencionipiramide
#futureaffairs
#hansvijlbrief
#simoneweil
#gelijkwaardigherstel
#woutervannoort
Boy van Droffelaar, PhD
