Een reis in de wildernis van ongerepte natuurgebieden is ook een reis in onze eigen ‘wildernis’. Die ontdekkingsreis naar ons diepe zelf stellen we vaak uit of durven we niet aan, we zijn eigenlijk bang om met onszelf te worden geconfronteerd. Toch dragen we allemaal die kostbare schat diep binnen ons, die er al was toen we werden geboren en waar vanuit we in onze eerste levensjaren vol verwondering in het leven stonden.
Er zijn allemaal lagen overheen gekomen: normen, opvoeding, cultuur, regels, en rollen die we spelen. We bouwen ervaring en kennis op. Maar toch is het de vraag dat wanneer er het op aankomt, als er zich een crisis in ons leven voordoet of er wordt een topprestatie gevraagd, wat is dan de bron is waaruit we de inspiratie en de moed putten? Waar len we de kracht vandaan? Wat is het anker dat ons de rust en de wijsheid geeft om te doen wat moet gebeuren.
Iedereen heeft in zijn of haar leven wel eens helemaal alleen voor hete vuren gestaan. Hoe we dan zijn en handelen bepaalt de rest van ons verdere leven. Op zo’n moment vallen we op onszelf terug , op wie we werkelijk zijn, zonder opsmuk, zonder status, ego-loos. Kan ik op dat supreme moment beschikken over de rust en de wijsheid, kan ik dan het grote geheel zien? Wel als ik die ankerplaats in mijzelf gevonden heb, dat ik weet wie ik ben en waarvoor ik sta, dan ontstaat er vanuit die plek een vastberaden vertrouwen. Vertrouwen dat het goed komt. Weten we die ankerplaats niet meer te vinden dan tasten we in het duister en hopen we maar dat het goed komt.
De reis in de Natuur waarbij we alles achter ons laten (geen tent, geen horloge, geen telefoon, alleen het hoogstnoodzakelijke aan kleding en eten, en een matje en een slaapzak) brengt ons nader tot onszelf. Zeker in Afrika waar we als mensen zo’n 100 duizend jaar geleden allemaal begonnen zijn. We laten dan bijna vanzelf de westerse cultuur, onze conventies, onze stoere carrièreverhalen varen door het diepe respect voor de Natuur waar we niet onderuit komen. Daar ervaren we de overgave aan wat is en wat komen gaa. We nemen waar met volledige aandacht en zien het grote geheel en de samenhang van alles wat ons omringt. Dat brengt ons bij ons ware Zelf. Dan gaan we die ankerplaats weer leren ontdekken.
De 21ste eeuw heeft leiders nodig die echt zijn, authentiek zijn en op integere wijze omgaan met alle vraagstukken die op ons af komen. Zij weten dat alleen duurzame oplossingen in het belang van onze kleinkinderen zijn en vertrouwen op de ware intenties van hun ankerplaats.
De mannen en vrouwen die meegaan op een wildernistrail beseffen dat het goed is om hun leven een ‘re-Visie’ beurt te geven, hun mindset te herijken, of om in alle rust eens goed na te denken over een belangrijke keuze. Wie ben ik, en wie zou ik kunnen zijn? Wat is mijn potentieel? Wat wil ik betekenen voor mijn gezin, in mijn werk, en voor de maatschappij. Dat zijn de centrale vragen die ze zichzelf vaak stellen als ze daar midden in de bush ’s nachts, helemaal alleen terwijl iedereen slaapt, bij een klein kampvuurtje de wacht houden en zich als een kind verwonderen over de overweldigende sterrenhemel met ver weg het gejank van een hyena op de achtergrond. Als ik daar ben met heel mijn wezen dan hoef ik de antwoorden niet te zoeken, de Natuur reikt mij de antwoorden aan en ik ben het zelf die daar mijn betekenis aan geeft, ik word als het ware herboren, ik herken weer iets van die kostbare schat in mijzelf.
Zoals Martin Buber, de grote filosoof, eens schreef: Ieder draagt iets kostbaars in zich dat in geen ander te vinden is. Dat te vinden is zijn weg. En… hij voegde daaraan toe: het Zelf vinden is niet het einde, het gaat tenslotte om een beter mens te zijn voor de ander.
Boy van Droffelaar, PhD
