Als het al licht is, word ik wakker van het concert van de vogels. Ik dommel nog wat en sta dan op. De Natuur ontwaakt. Samen met Wiet doe ik enkele yoga oefeningen die hij me voordoet. Ik heb nog veel te leren. Iedereen wordt nu zo’n beetje wakker. Hoe laat zou het zijn, een uur of zes?
Als we bij elkaar zitten aan de rand van het rotsplateau, uitkijkend over de rivier, stelt Wiet voor een meditatie te doen. We sluiten onze ogen en concentreren ons volledig op de ademhaling. Het lukt me een enkele keer te ZIJN als ik mijn ademhaling naar beneden voel gaan langs mijn ruggengraat. Ik volg de weg naar binnen en ga bewust mijn lichaam langs, beginnend bij mijn voeten, enkels, kuiten en zo verder tot aan mijn kruin en weer terug. Toch steeds weer die gedachten, die stemmen in mijn hoofd die me afleiden. Ik blijf oefenen. Als ik mijn handen open leg op mijn knieën voel ik in me de emotie opwellen. Ik laat het toe, tranen lopen langs mijn wangen. Het bevrijdt me. Diep ademhalen, keer op keer en ik kan glimlachen.
Na de thee in de namiddag gaan we solo. Wayne zet ons ver uit elkaar met het gezicht naar de rivier alleen op een rotsblok. Ik ben dan ruim anderhalf uur alleen met de Natuur. Als de zon onder is gegaan zal Wayne mij en de anderen weer ophalen. Langzaam treedt de schemer in. Ik hoor het zachte kabbelen van het water onder me. Er is het geluid van de vogels en de stillness overspoelt me. Ik ben alert met al mijn zintuigen open, iedere verandering neem ik waar .Ik heb geen angstgevoelens, tijd bestaat niet. Ik voel me er meer en meer open voor staan.
Stel nu dat de Leopard die we gisteravond luid en duidelijk hebben gehoord en zich toen ongeveer op deze plek moest bevinden, weer langs komt. Zelfs die gedachte maakt me niet angstig. De kosmos zal het dan zo hebben bedoeld, dus is het goed. De kosmos bedoelde het immers ook dat ik twee jaar geleden naar de signalen in mijn lijf luisterde. Ik adem, dus ik ben. Ik ervaar, dus ik ben. Ik geniet van dit bijzondere moment. Er is alleen maar Hier en Nu.
Schuin aan de overkant staan twee Buffalo’s vredig te grazen. De vogels zitten nu dichter bij me in de struiken, een kleine salamander gaat op een rotsblok naast me zitten en kijkt naar me. Ik voel me één met de Natuur. De Natuur is één met mij. Ik voel me gelukkig en tegelijk nederig en dankbaar in deze overgave aan de Natuur. Ik besef ten volle de grote liefde die ik koester voor Rietje. Zij heeft me zo vaak gevraagd in stilte te genieten als we in de bush waren, terwijl ik maar bezig was met een nog grotere telelens, klik, klik, klik, de stilte, de vrede verstorend. Ik ben blij dat ik het nu zie, vanuit de echtheid, mezelf verplaatsend in de binnenkant van de ander, wat zich openbaart met liefde volledig tegemoet treden. Niet kijken wat de buitenwereld ervan vindt. Mezelf binnenste buiten keren.
De twee Buffalo’s steken langzaam de rivier over. Even later komt een Rhino met een jong uit de bush tevoorschijn. Dan verschijnen er twee Olifanten recht tegenover aan de overkant. Alles in vrede en ik mag erbij zijn. Ik ben ermee verbonden, ik voel het verbindingsveld. Dit is iets van mijn Inner-Self.
De schemer is nu vrijwel volledig ingetreden, ik kan nog wel uren blijven zitten. Ik hoor flik-flik, het geluid dat Wayne met zijn vingers maakt, hij komt me halen. Het zit erop. We lopen rustig, in stillness terug naar ons kamp.
Boy van Droffelaar, PhD
