Tijdens de training om gecertificeerd MMS Coach te worden heb ik niet alleen geleerd hoe ik een goede coach kan zijn, maar heb ik ook persoonlijke verdieping en groei ervaren. Ik ben o.m. veel bewuster in het NU gaan leven. Wat gebeurt er HIER en NU? Wat ontvouwt er zich voor mij? Wat beleef ik op dit moment? Het is jezelf met hart en geest open stellen voor de wereld om je heen en niet in gedachten aan de dingen voorbij lopen. Zo liep ik begin juni op een mooie zondagmorgen met onze twee labradors, Donna en Bommel, al vroeg op het strand tussen Bergen aan Zee en Schoorl. Bij de palen (zie boven aan de website) blijf ik altijd even staan om te genieten van de zee, de ruimte, het licht. Op de terugweg zoekt Donna langs de vloedlijn altijd naar een ‘prooi’, meestal een colablikje of een plastic fles. Bij het verlaten van het strand legt ze de prooi voor me neer en gooi ik het in de afvalbak. Zo ook die zondagmorgen. Ik pakte haar catch-of-the-day op en keek nu bewust wat ik mijn handen kreeg.
Het was een gaaf plastic flesje afgesloten met een dop. Het etiket aan de buitenkant was nog geheel intact. Het kon nog niet erg lang in het water hebben gelegen. Op het etiket stond een afbeelding van Madonna met Kind en eronder de tekst: O.L. Vrouwe ter Nood, Heiloo. “Mooi Donna, dat jij dat nu oppikt”, zei ik. Ik draaide het dopje eraf en zag dat er een briefje inzat. Met m’n pink probeerde ik het eruit te halen, maar dat lukte niet.
Thuisgekomen wurmde ik met een pincet het briefje uit het flesje en las het:
Dit is echt m’n laatste kans. Ik kan niet meer verzinnen hoe ik uit m’n problemen kan komen.
Ik schrok ervan en een gevoel van grote bezorgdheid kwam over me heen. Intuitief voelde ik aan dat het van een vrouw moest zijn van tussen de veertig en vijftig jaar oud. Op de achterkant van het briefje stond een e-mail adres. Na het ontbijt kroop ik achter mijn pc en schreef een e-mail aan haar. Ik vertelde hoe ik aan het flesje was gekomen en eindigde met de woorden:
“Ik kreeg een zeer bezorgd gevoel over me toen ik het las. Zou je me er wat meer over willen vertellen? Wellicht zijn er oplossingen”
Nieuwsgierig naar haar reactie stuurde ik mijn e-mail het net op. ’s Middags vond Ria, mijn vrouw, de website van O.L. Vrouwe ter Nood. We zagen dat er die middag om 15.00 uur een Vesperdienst zou worden gehouden. Het was half drie en we besloten erheen te rijden. Na wat zoeken vonden we de mooie kapel vescholen in de bossen bij Heiloo. Op de binnenplaats voor de kapel bevindt zich ook een waterput. Later lazen we dat aan het water geneeskracht wordt toegewezen. Daarom wordt dit Maria-Heiligdom in de volksmond ook wel genoemd: “Het Putje” of “Maria-Put”. Juist op het moment dat we aankwamen begon de dienst en we vonden een plekje in de kapel, die door vele honderden waxine lichtjes was verlicht. Het was een mooie, indrukwekkende dienst met oud-gregoriaanse liederen, gezongen door acht heren. Na afloop van de dienst sprak ik de Pastor aan en vertelde hem wat me overkomen was. Ik liet hem het briefje lezen. Hij deelde onze bezorgdheid, maar de naam van het e-mailadres zei hem niets. “Er komen zoveel duizende mensen hiernaar toe, het enige wat ik u kan raden is een lichtje voor haar aan te steken”., zei hij. Dat had Ria inmiddels al gedaan. Weer thuis gekomen heb ik de telefoongids in de wijde omgeving nagespeurd, geen resultaat.
Maar gelukkig, de volgende ochtend was er een antwoord op m’n email:
dat is echt snel, ja het water staat me letterlijk en figuurlijk aan de lippen maar ik weet niet echt wat ik er mee aan moet, ik heb altijd gelooft in het goede maar ook bij het ‘putje’ kan ik geen kracht krijgen om door te gaan, daarom heb ik dat flesje – die ik gekocht had om moed uit te putten – zo in zee gegooid. Had het maar in de afvalbak gegooid, want hoe moeilijk het ook allemaal is ik zal het toch alleen moeten doen. Ik ben een ‘grote meid’. Dikke knuffel voor Donna.
Ik was blij met de reactie. In ieder geval toonde ze de wil om zelf uit haar problemen te komen. Die middag mailde ik haar het volgende:
Dankjewel voor je reactie. En voor het ons laten ontdekken dat er een kapel In Heiloo staat. We zijn er gistermiddag naar toe gereden en konden zomaar genieten van een mooie vesperdienst met prachtig gezongen gregoriaanse liederen. Ria (mijn vrouw) en ik hebben er een kaarsje voor je aangestoken, het enige wat we op dat moment voor je konden doen. Inderdaad, zoals je schrijft, uiteindelijk zul je het allemaal zelf moeten doen, vanuit je hart, vanuit jouw waarheid. Daar heel diep in jezelf, daar is altijd een lichtje, van waaruit je de kracht vindt om verder te gaan. Ik heb het gevonden toen ik in de put zat. Jij zult het ook weten te vinden. Sterkte met je reis naar binnen.
Diezelfde middag stuurde ze me alweer een mail terug:
Nou dan is het toch nog ergens goed voor geweest, het kapelletje ben ik vaak geweest, ben dankbaar voor jullie kaarsje, ik zal strax thuis er eentje voor jullie aansteken. Ik kom oorspronkelijk uit Drenthe en daar is een nummer 1 hit, ‘het is nog nooit zo donker geweest of het wordt wel weer licht’. Jullie kaarsje zal het eerste lichtje zijn.
Ik wens jullie veel geluk, gezondheid maar vooral oprechte liefde.
Tien dagen later wilde ik graag weten hoe het met haar zou gaan en ik stuurde haar weer een mail. Ik wilde behulpzaam zijn, maar ook niet opdringerig:
Hoe gaat het nu met je? Wordt het al weer wat lichter? Als ik je kan helpen, laat dan van je horen. Als je zegt: niet nodig, ik red mezelf, dat is ook prima.
Een week later kreeg ik haar bericht:
Lief dat je het vraagt maar nee ik heb nog geen oplossing voor mijn problemen. Dit weekend ga ik naar mijn ouders, mijn vader wordt 89 en heeft kanker maar toch ben ik van plan om het hun te vertellen ik weet het anders ook niet meer.
Dank voor je medeleven.
Mijn antwoord wat ik haar daarop stuurde, luidde:
Goed van je dat je jezelf en je ouders het vertrouwen geeft om het met hen te delen. Veel sterkte met de ziekte van je vader.
Er ging een maand voorbij waarin ik niets van haar hoorde. Ik mailde haar toen:
Vanmorgen liep ik langs het strand en vroeg ik me af hoe het met je zou gaan en hoe het met je vader is.
De dag erop kreeg ik gelijk antwoord:
Ik liep ook langs het strand misschien hebben we elkaar wel gepasseerd. Mijn vader is aflopende zaak, hij heeft kanker is 89 jaar en wil niet meer behandeld worden. Met mij gaat het ook beter, ondanks dat ik mijn grootste probleem nog niet onder controle heb, heb ik al wel behoorlijke stappen gezet. Ben zelfs een cursus begonnen en sport elke dag, ook ben ik op zoek naar een andere baan en heb donderdag een hele leuke sollicitatie. Kortom zoals we altijd al in Drenthe zeggen; het is nooit zo donker of het wordt wel weer licht Hoe is het met jullie en je hond? Ben je nog weer bij het putje geweest?
Bedankt voor je lieve mailtje.
Dit gaat de goede kant op, dacht ik. Een blij en geruststellend gevoel maakte zich van mij meester toen ik dit bericht las. Ze is door het U-proces gegaan en is nu nieuwe realiteiten voor zichzelf aan het creeren. Een nieuwe toekomst ontvouwt zich. Doordat ik niet in mijn eigen gedachten opgesloten zat, maar bewust stilstond bij zo’n klein dingetje, zoals een flesje dat Donna vond aan zee, heb ik hier deelgenoot van mogen zijn. Daar ben ik dankbaar voor.
Boy van Droffelaar, PhD
