Elke morgen als we in Bergen zijn staan we bijtijds op, zo ongeveer kwart voor acht, en zetten onze honden achter in de auto. We doen een paar boterhamzakjes in onze zakken en rijden naar het strand dat op ongeveer zes km van ons vandaan ligt. We hebben Donna, een bijna 12 jaar oude, maar nog zeer vieve blonde labrador, Bommel, 3 jaar oud, ook een labrador maar dan bruin, een stevige doerak en tenslotte Saartje, onze nieuwste aanwinst, nu 1 jaar, een speelse en slimme Jack Russell, die onafscheidelijk van Bommel is.
We parkeren de auto bij Sissy Boy Noord en gaan het strand op. Binnen de eerste 50 meter is het al raak en zie ik Bommel wat draaibewegingen maken. En ja hoor, het resultaat mag er zijn. Met een inmiddels handig gebaar raap ik met het boterhamzakje de keutels op en hup, daar gaat het in een van de afvalbakken die volop aanwezig zijn en elke dag worden voorzien van nieuwe plastic zakken. Zo gaat dat ook met Donna en Saartje. Honden mogen voor tien uur ’s ochtends en na zeven uur ’s avonds los op het strand zijn. Het strand wordt overigens door de gemeente erg goed schoon gehouden. Een paar keer per week gaat een grote tractor over het strand met een schuiver om te egaliseren en daarachter een grote trilzeef om alle ongerechtigheden te verwijderen.
We lopen richting Schoorl tot aan de palen die voor een breking van de branding zorgen bij “de Kerf”, een natuurlijke onderbreking van de duinenrij. Daar duiken we zee in en vinden het heerlijk om de kracht van de bruisende branding om ons heen te voelen. Dit is genieten in het NU. Het geeft een intens blij en fris gevoel. Bommel zwemt al te graag met me mee. Maar ik moet oppassen voor de halen van z’n poten. Ik heb al menige schram op mijn lijf opgelopen.
Tijdens de wandeling heen en terug komen we vrijwel altijd dezelfde mensen tegen die, ook vaak met hun hond, op dit mooie uur genieten van het lege strand, de rust en de ruimte. Door de jaren heen zijn het bekenden geworden en maken we met elk een praatje. De honden kennen elkaar ook goed en zien al vaak van verre wie eraan komt, Jippie! Daar heb je m’n grote speelmaat, of getver.. daar heb je die chagrijn, ik ga even snuffelen en doe net of ik hem niet zie.
Tijdens deze ontmoetingen wordt allengs het lief en leed gedeeld, terwijl je vaak niet eens weet hoe iemand heet. Sommigen hebben we daarom maar een bijnaam gegeven. Bijvoorbeeld de Zwieperd, een man met een leuke zwarte labrador, hij heeft zelf onlangs twee nieuwe heupen gekregen, die altijd een tennisbal in zo’n plastic houder ver weg zwiept zodat z’n hond erachter aan kan gaan. Maar als Saartje de kans krijgt, en dat doet ze vaak, dan is ze sneller bij de bal en geeft de bal niet meer af. Elke keer als je bij haar komt maakt ze weer een sprintje en gaat uitdagend op haar buik liggen. Met een hondenbrokje lukt het ons uiteindelijk de bal terug te krijgen en aan de Zwieperd te geven. Als we hem nu al van ver zien aankomen doen we uit voorzorg Saartje maar aan de lijn. We hebben het idee dat de Zwieperd het eigenlijk wel leuk vindt als wij zo achter Saartje aan lopen te rennen.
Dan hebben we nog een oud-militair die nu met zijn vrouw een pension runt in Bergen aan zee. Althans ik denk dat het een oud militair is want hij draagt bij wat minder weer altijd een groen jack waar een legerembleem op gedrukt staat. Hij heeft een stoïcijnse Airdale Terrier en heeft ook vaak de hond van zijn zoon, die in Amsterdam woont, bij zich. Een leuke zwarte Chinese hond, die Bami heet. Hij vindt het zelf ook bizar. Wie noemt z’n hond nou Bami. We geven hem wel eens een brokje. Sambal bij?
Ook is er Connie. Connie is een kleine vrouw van 78 die bij mooi weer al heel vroeg op het strand is. Onberispelijk in het wit gekleed zwaait ze ons al van verre toe en eenmaal bij haar gekomen heeft ze ons altijd veel te vertellen. Voor Connie moet je de tijd nemen, ze heeft diepgaande beschouwingen over de ziel van de zee en wat haar bezig houdt. Soms krijg ik een kopie van een tekst die ze ergens heeft gevonden en stopt die dan de volgende dag onder de ruitenwisser van onze auto. Steeds inspirerend.
Dit zijn maar een paar voorbeelden van onze bijzondere strandontmoetingen. De zee verbindt ons.
Boy van Droffelaar, PhD
