Wat kan ‘buiten-zijn’ toch verfrissend, verhelderend en vernieuwend werken. Het geeft ons nieuwe impulsen en nieuwe invalshoeken over zaken die ons bezighouden. Ik kan achter mijn bureau blijven zitten en staren naar een leeg Word-document, maar de inspiratie blijft uit. Ik zit dan te piekeren en mezelf te pushen dat er iets uit m’n hoofd moet komen. Vaak lukt dat maar in zeer beperkte mate. Wat dan komt is zeker niet origineel of verrassend. Het is bijna een marteling om er toch iets van te maken. Het ‘buiten-zijn’ doet daarentegen wonderen. Het brein maakt zich dan blijkbaar los van de verstarring van de ratio.
Zo koester ik mijn vrijdagmorgen, wanneer ik met zeven andere maten in de ‘acht’ het water opga. De Eem is zo mooi en in de stilte bij spiegelglad water krijgt zij bijna een mystieke betekenis. Het prachtige landschap, dat met z’n rietkragen, uitgestrekte weilanden en dijkjes aan ons voorbij trekt, brengt mij in een hoger gevoel van welzijn. Het ritme van de riemen, die vrijwel altijd klokgelijk met een licht plonsje in het water glijden, brengt ons als roeiers dichter bij elkaar, ondersteund door het tellen van de slagen door onze stuurman. We worden een met het landschap.
De dichter Hans Favery verwoordt het aldus:
DE ROEIERS
Van lieverlede; zo
komen zij nader: 8 roeiers,
steeds verder landinwaarts
groeiend in hun mythologie:
met elke dag steeds verder
van huis, uit allemacht roeiend;
groeiend tot alle water weg is,
en zij het hele landschap
vullen tot de rand. Acht –
steeds verder landinwaarts
roeiend; landschap daar al geen
water meer is: dichtgegroeid
landschap al. Landschap,
steeds verder land-
inwaarts roeiend; land
zonder roeiers; dicht-
geroeid land al.
Ondanks, of misschien beter gezegd dankzij. de concentratie dwalen mijn gedachten soms even af naar een onderwerp dat mij bezig houdt. In de ‘flow’ van de resonantie van de slagen komt dan ineens een nieuw idee op, een opwelling van nieuw inzicht. Het is een kostbaar moment dat mij toevalt. Deze inspiratie komt ook vaak in een moment van stilte en bewust aanwezig zijn in wat je aan het doen bent, terwijl je ervan geniet. Er groeit een zekerheid die de situatie overziet vanuit innerlijk weten. Die flow waarin ik dan verkeer kan mij van deze zekerheid bewust maken en doen beseffen waar het om gaat. Opeens ontdekken we dan waar het echt om gaat, wie we zijn en wat we eigenlijk graag willen.
Hoe hou ik die ingeving vast, denk ik dan, ik wil het niet weer vergeten. Zo’n moment op het water is gelukkig zo aanwezig dat het zich als vanzelf in mijn brein nestelt, zodat ik het thuisgekomen nog weet en kan noteren.
Helaas hebben we het vaak te druk om even stil te zijn of in te gaan op die roerselen van onze ziel. Een plotselinge opwelling van geluk of nieuw inzicht laten we voorbij gaan en zoeken een rationeel antwoord erop zonder te beseffen dat dit kostbare momenten zijn die ons toevallen. Echte vernieuwing komt niet tot stand in vergaderingen en oeverloze discussies, maar vanuit de realiteit van ons bestaan door er anders naar te kijken, vanuit het hart, met verwondering en bewondering en met dankbaarheid. En waar kun je dat meer vinden dan buiten in de natuur te zijn, in ‘flow’ of in stilte.
Boy van Droffelaar, PhD
